Η χαλέπιος πεύκη έχει τη δυνατότητα να αναγεννηθεί φυσικά μετά από μια πυρκαγιά, αρκεί να προστατευθεί η καμένη έκταση από τη βόσκηση, τη διάβρωση και την αλλαγή χρήσης γης. Αυτό επισημαίνει ο καθηγητής Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος του ΑΠΘ, Φίλιππος Αραβανόπουλος, ο οποίος παράλληλα χαρακτηρίζει υπερβολικούς τους ισχυρισμούς περί «αρχέγονου δάσους 500 ετών» στη Σίβηρη.
Όπως εξηγεί, η χαλέπιος πεύκη είναι χαρακτηριστικό είδος των παραθαλάσσιων περιοχών της Ελλάδας και έχει προσαρμοστεί στη φωτιά. Τα δάση του συγκεκριμένου είδους υπάρχουν στην περιοχή εδώ και 12.000-15.000 χρόνια, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι τα σημερινά δέντρα έχουν την ίδια ηλικία. Σύμφωνα με τον καθηγητή, τα περισσότερα από τα δέντρα που καίγονται σήμερα εκτιμάται ότι είναι περίπου 50-60 ετών, καθώς η περιοχή έχει πληγεί και στο παρελθόν από πυρκαγιές.
Η φωτιά, μάλιστα, αποτελεί μέρος του φυσικού κύκλου της χαλεπίου πεύκης. Οι υψηλές θερμοκρασίες προκαλούν το άνοιγμα των κουκουναριών, απελευθερώνοντας τους σπόρους, οι οποίοι μπορούν να διασκορπιστούν στην περιοχή και να οδηγήσουν σε φυσική αναγέννηση με τις πρώτες φθινοπωρινές βροχές.
Εφόσον η καμένη έκταση προστατευθεί από τη βόσκηση και δεν υπάρξουν αλλαγές χρήσης γης, είναι δυνατό μέσα σε 15-20 χρόνια να έχει δημιουργηθεί ξανά ένα νέο δάσος, αρχικά με χαμηλή βλάστηση και νεαρά δέντρα. Ωστόσο, για την προστασία της φυσικής αναγέννησης απαιτούνται και αντιδιαβρωτικά και αντιπλημμυρικά έργα, ώστε οι έντονες βροχοπτώσεις να μην παρασύρουν το έδαφος και τους σπόρους.
Το άμεσο, όμως, επιχειρησιακό στοίχημα είναι να παραμείνει η φωτιά εντός της περιοχής της Σίβηρης και να μην κινηθεί προς την Ελάνη. Εκεί η κατάσταση θα ήταν πολύ πιο δύσκολη, καθώς η πυκνή δασική βλάστηση συνδυάζεται με μεγάλο αριθμό κατοικιών, δημιουργώντας έντονη ζώνη μίξης δάσους και οικισμών.
Ο καθηγητής επισημαίνει ότι η οριοθέτηση της φωτιάς μέσα στη συγκεκριμένη λεκάνη απορροής και η αποτροπή της διέλευσής της από τις κορυφογραμμές προς την επόμενη κοιλάδα είναι καθοριστικής σημασίας. Η εξασθένηση των ανέμων αποτελεί θετική εξέλιξη για τις επίγειες δυνάμεις που επιχειρούν στην περιοχή.
Μετά την κατάσβεση, η προστασία της καμένης έκτασης θα αποτελέσει το επόμενο μεγάλο στοίχημα. Η φυσική αναγέννηση της χαλεπίου πεύκης μπορεί να συμβάλει σημαντικά στην αποκατάσταση του δάσους, υπό την προϋπόθεση ότι θα προστατευθούν το έδαφος και η δασική χρήση της περιοχής.