Την ανάγκη η Ευρώπη να διασφαλίσει την παραγωγή μετάλλων εντός των συνόρων της, ως προϋπόθεση για την ενεργειακή, ψηφιακή και στρατηγική της ασφάλεια, υπογραμμίζει ο Ευάγγελος Μυτιληναίος, με αφορμή τη μετεξέλιξη της Eurometaux σε European Metals. Ο Πρόεδρος της European Metals και Executive Chairman της Metlen κάνει λόγο για μια κρίσιμη καμπή όχι μόνο για την Ένωση, αλλά για ολόκληρο τον ευρωπαϊκό κλάδο μη σιδηρούχων μετάλλων. Όπως σημειώνει, η μετάβαση από την Eurometaux στο νέο brand European Metals, ύστερα από σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, δεν αποτελεί απλώς μια αλλαγή ονόματος. Συνιστά μια συνολική επανατοποθέτηση του κλάδου και του τρόπου με τον οποίο αλληλεπιδρά με θεσμούς, αγορές και ενδιαφερόμενους φορείς. Τα ευρωπαϊκά μη σιδηρούχα μέταλλα, τονίζει, βρίσκονται στον πυρήνα της ενεργειακής μετάβασης, της ψηφιοποίησης, της άμυνας και της ασφάλειας, σε μια περίοδο όπου η γεωπολιτική αστάθεια καθιστά τη στρατηγική αυτονομία ζήτημα πρώτης γραμμής. Ο Ευάγγελος Μυτιληναίος είναι σαφής: ανεμογεννήτριες από κινεζικό αλουμίνιο δεν συνιστούν ενεργειακή ασφάλεια, καλώδια διαδικτύου από ινδικό χαλκό δεν εγγυώνται ψηφιακή ασφάλεια και πολεμικά πλοία από ινδονησιακό νικέλιο δεν διασφαλίζουν αμυντική αυτονομία. «Χρειαζόμαστε μέταλλα παραγόμενα στην Ευρώπη», τονίζει, επισημαίνοντας ότι χωρίς ισχυρή ευρωπαϊκή βιομηχανική βάση, κάθε συζήτηση για ασφάλεια παραμένει κενή περιεχομένου. Στο ίδιο πλαίσιο, υπογραμμίζει ότι ο κλάδος των μετάλλων για χρόνια βρέθηκε σε αμυντική θέση, πιεσμένος από υπερρρύθμιση, υψηλό ενεργειακό κόστος και αθέμιτες εμπορικές πρακτικές τρίτων χωρών. Όπως αναφέρει, αυτή η κατάσταση οδήγησε πολλές ευρωπαϊκές μονάδες στα όρια της βιωσιμότητας και πλέον δεν μπορεί να συνεχιστεί. Ο πρόεδρος της European Metals αναγνωρίζει ότι τον τελευταίο χρόνο παρατηρείται στροφή της ευρωπαϊκής πολιτικής προς την ανταγωνιστικότητα και τη βιομηχανική στρατηγική. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μετά και τις εκθέσεις των Μάριο Ντράγκι και Ενρίκο Λέτα, καθώς και την πολιτική στάση της Προέδρου Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, φαίνεται να αναγνωρίζει την ανάγκη αλλαγής πορείας. Πρωτοβουλίες όπως το Σχέδιο Δράσης για τον Χάλυβα και τα Μέταλλα, το Clean Industrial Deal και το RESourceEU κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση, ενώ το κάλεσμα για «αγορά ευρωπαϊκών προϊόντων» συνιστά, κατά τον ίδιο, αναγκαία πολιτική μετατόπιση. Ωστόσο, παρά τις θετικές εξαγγελίες, η πραγματικότητα παραμένει σκληρή. Το τελευταίο ευρωπαϊκό χυτήριο πυριτίου έκλεισε τον Δεκέμβριο του 2025, ενώ πολλές μεταλλουργικές μονάδες παραμένουν ανενεργές από την ενεργειακή κρίση του 2022. Την ίδια στιγμή, η Κίνα εγκαινίασε το μεγαλύτερο εργοστάσιο ανακύκλωσης μετάλλων παγκοσμίως, η Ινδία επενδύει μαζικά σε πλεονάζουσα δυναμικότητα αλουμινίου και χαλκού, και στις ΗΠΑ ανακοινώνονται νέες μεγάλες μονάδες πρωτογενούς παραγωγής. Η Ευρώπη, όπως προειδοποιεί, κινδυνεύει να μείνει πίσω. Ο Ευάγγελος Μυτιληναίος καλεί σε άμεση δράση, ζητώντας ουσιαστικά μέτρα για τη μείωση του ενεργειακού κόστους, αποτελεσματική στήριξη μέσω κρατικών ενισχύσεων και αναθεώρηση πλαισίων όπως το Clean Industrial State Aid Framework, το οποίο χαρακτηρίζει ανεπαρκές και αποκομμένο από τις πραγματικές ανάγκες της βιομηχανίας. Παράλληλα, τονίζει την ανάγκη ταχείας εφαρμογής νέων εργαλείων, όπως το Green Pool, καθώς και την άρση των γραφειοκρατικών εμποδίων που μπλοκάρουν στρατηγικά έργα του Κανονισμού για τις Κρίσιμες Πρώτες Ύλες. Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στο ETS, ζητώντας ένα «φρένο έκτακτης ανάγκης» σε αυξήσεις κόστους που, όπως επισημαίνει, επιβάλλονται χωρίς επαρκή επιστημονική τεκμηρίωση και υπονομεύουν την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας. Παράλληλα, θέτει το ζήτημα της χρηματοδότησης, επισημαίνοντας ότι εργαλεία όπως το Finance Hub του RESourceEU πρέπει να αποκτήσουν ουσιαστικό ρόλο, ενώ προτείνει καινοτόμες λύσεις, όπως κατώτατες τιμές για κρίσιμα μέταλλα, ώστε να καταστούν βιώσιμες οι επενδύσεις στην Ευρώπη. Κλείνοντας, ο Πρόεδρος της European Metals προειδοποιεί ότι ο χρόνος πιέζει. Αν δεν ληφθούν άμεσα αποφάσεις, σε λίγα χρόνια η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία ενδέχεται να αποτελεί παρελθόν. Όπως ακριβώς η Ένωση των μη σιδηρούχων μετάλλων περνά σε μια νέα εποχή, έτσι και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, τονίζει, οφείλουν να επιδείξουν μεγαλύτερη φιλοδοξία και ταχύτητα, για να διασφαλίσουν ένα μέλλον με περισσότερα, ισχυρά και ανταγωνιστικά European Metals.